Fundusz Spójności i uchylenie rozporządzenia Rady (WE) nr 10841/2006 cz.I fundusze unijne



Sprawozdawca C.Gutierrez-Cortines: Unijny Fundusz Spójności, którego celem jest wyrównywanie różnic pomiędzy poszczególnymi regionami wchodzącymi w skład Wspólnoty, to jedno z najbardziej istotnych narzędzi, jakie ma do dyspozycji administracja unijna. W przedłożeniu Komisji widać wolę dalszego rozwijania tego rodzaju polityki, którą do tej pory okazała się niezwykle skuteczna. Trzeba zrobić wszystko, aby znaleźć brakujące środki pieniężne, w szczególności dla tych państw, które nie spełniają jeszcze kryteriów konwergencji. Wiele programów wieloletnich poświęconych np. modernizacji infrastruktury sanitarnej są to przedsięwzięcia niezwykle drogie, uruchomiono całą gamę różnych środków pomocowych. Przede wszystkim chodzi tu o zapewnienie wsparcia finansowego, które pozwoli państwom członkowskim zbliżyć się do osiągnięcia celów zapisanych w Strategii Europa 2020. Przedłożony dokument niejako kieruje politykę spójności w stronę europejskich miast, gdyż są w tej chwili największe potrzeby. Budynki we współczesnych ośrodkach miejskich w ponad 50% mają charakter historyczny. W związku ze starymi instalacjami, wielu obywateli nie ma dostępu do wody o dobrej jakości. Mieszkania są często nieefektywne pod względem energetycznym i realizacja niedawno uchwalonej dyrektywy w tym zakresie będzie się wiązała z koniecznością wyasygnowania ogromnych kwot pieniężnych i to zarówno z budżetów krajowych jak budżetów samych mieszkańców. Oprócz środków pieniężnych potrzebny jest także transfer wiedzy oraz kreowanie lokalnych liderów, którzy te zmiany będą stymulować. Ze względu na kapitał ludzki zgromadzony w ośrodkach miejskich to właśnie one mogą stać się w przyszłości kołem zamachowym całej gospodarki.

P.Poc: Polityka spójności musi prowadzić do tego, by gospodarki europejskie stały się bardziej ekologiczne, zaś zachowanie idei mainstreamingu musi stać się warunkiem udzielania przyszłego finansowania. Biorąc pod uwagę fakt, że niektóre źródła zanieczyszczeń znajdują się poza terytorium unijnym, należy zapewnić udział w danych projektach także krajom sąsiednim. W czasach kryzysu polityka spójności powinna być także realizowana poprzez inwestycję w sektor mieszkalnictwa oraz w odbudowę obszarów skupionych w sieci Natura 2000. Kluczowym celem musi jednak pozostać redukcja emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 20% do roku 2020 (wszystkie nowe projekty infrastrukturalne zatwierdzane do finansowania muszą przyczyniać się do zmniejszania ich oddziaływania emisyjnego a ich analiza w tym względzie musi być bardzo rzetelna). Nie wolno także zapominać o rozwoju obszarów wiejskich i ocenie konkretnych projektów, w jakim stopniu przyniosły one korzyści społecznościom lokalnym. Dziedzictwo biologiczne Europy musi zostać zachowane.